داشته و چون تكليف غافل مستحيل و ممتنع است لاجرم حقّيكه معلول توجه خطاب است به عهده زوج نمىآيد . سپس مىفرماين : زن حق دارد در حقّيكه بخشيده و مقدارى از آن باقيمانده نسبت به زمان استقبال علم زوج رجوع كند نه زمان پيش از علم بنابراين اگر اوّل شب رجوع نمود و شوهر پس از انقضاى دو ساعت ديگر متوجه شد زن نسبت بايندو ساعت حق مطالبه نداشته و صرفا زمان بعد از علم زوج را مىتواند از او طلب كند . بنابراين از زمانيكه مرد از رجوع وى مطلع شود حق زن ثابت است اگر چه مقدار كمى از شب باقى مانده باشد . قوله : و لو رجعت و لمّا يعلم : ضمير در [ رجعت ] بواهبه و در [ يعلم ] به زوج عود مىكند . قوله : فلا شئ عليه : يعنى فلا شئ على الزوج . قوله : و لها ان ترجع فى المستقبل : ضمير در [ لها ] به واهبه راجع بوده و مقصود از [ مستقبل ] زمان بعد از علم زوج مىباشد چنانچه مقصود از [ ماضى ] زمان قبل از علم زوج مىباشد . قوله : و يثبت حقّها من حين علمه به : ضمير در [ حقها ] به زوجه واهبه و در [ علمه ] به زوج و در [ به ] به رجوع عود مىكند . متن : و لا يصح الاعتياض عن القسم بشيء من المال ، لأن المعوض كون الرجل عندها و هو لا يقابل بالعوض ، لأنه ليس به عين ، و لا منفعة كذا ذكره الشيخ و تبعه عليه الجماعة ، و في التحرير نسب القول إليه ساكتا عليه مشعرا بتوقفه فيه ، أو تمريضه .